Maraming tao ang nag-iisip na mahirap tumugtog ng gitara. Akala nila kailangan ng espesyal na talento o matagal na panahon para matuto. Pero hindi ito totoo! Sa tamang paraan at kaunting tiyaga, kahit sino ay pwedeng matuto mag-gitara. Ang pag-aaral ng gitara ay parang paglalakbay. May mga hakbang na dapat sundan para makarating sa iyong patutunguhan. Handa ka na bang magsimula? Una, kailangan mo ng gitara. Huwag kang bibili ng sobrang mahal agad. Ang mahalaga ay komportable ka sa gitara. Subukan mo ang iba't ibang uri at laki ng gitara. Alamin mo kung ano ang bagay sa iyong kamay. Maaari kang humingi ng tulong sa isang tindahan ng musika. Sabihin mo na nagsisimula ka pa lang. Magtatanong sila at tutulungan ka nila pumili. Pagkatapos, kailangan mong alamin ang mga parte ng gitara. May ulo, leeg, katawan, at mga kwerdas. Ang ulo ay nasa dulo ng leeg. Dito nakakabit ang mga pihitan. Ang mga pihitan ay ginagamit para i-tono ang mga kwerdas. Ang leeg ay mahaba at may mga fret. Ang mga fret ay yung mga metal na bar na nakadikit sa leeg. Ang katawan ang malaking bahagi ng gitara. Ito ang nagpapalakas ng tunog. Ang mga kwerdas ang nagbibigay ng tunog kapag kinakalabit. May anim na kwerdas ang karaniwang gitara. Ngayon, alamin naman natin kung paano hawakan ang gitara. Umupo ka ng tuwid. Ilagay ang gitara sa iyong hita. Kung ikaw ay kanang kamay, ilagay mo ang gitara sa iyong kanang hita. Siguraduhin na komportable ka. Ang katawan ng gitara ay dapat nakadikit sa iyong dibdib. Ang leeg naman ay dapat nakaharap sa kaliwa. Hawakan ang leeg ng gitara gamit ang iyong kaliwang kamay. Ang iyong hinlalaki ay dapat nasa likod ng leeg. Ang iyong mga daliri naman ay dapat nakabaluktot sa mga kwerdas. Pagkatapos mong malaman kung paano hawakan ang gitara, pwede ka nang magsimula mag-aral ng mga chords. Ang chords ay kombinasyon ng mga nota na sabay-sabay tinutugtog. May mga simpleng chords na madaling matutunan. Halimbawa, ang C major, G major, at D major. Hanapin mo sa internet kung paano gawin ang mga chords na ito. May maraming tutorial videos na makakatulong sa iyo. Sundan mo lang ang mga hakbang na ipinapakita sa video. Mag-ensayo ka araw-araw. Huwag kang susuko kung hindi mo agad makuha. Balikan mo ang video at ulitin mo ang mga hakbang. Sa paglipas ng panahon, masasanay ka rin. Kapag marunong ka na ng ilang chords, pwede ka nang magsimula tumugtog ng mga simpleng kanta. Pumili ka ng mga kantang alam mo. Hanapin mo ang chords ng kantang iyon sa internet. Subukan mong sabayan ang kanta. Huwag kang mag-alala kung hindi perpekto. Ang mahalaga ay nag-eenjoy ka. Sa bawat kantang matututunan mo, mas gagaling ka. Magugulat ka na lang, marami ka nang kayang tugtugin. Ang pag-aaral ng gitara ay hindi madali sa simula. Pero kung magtitiyaga ka at mag-eenjoy, matututo ka rin. Huwag kang matakot magkamali. Lahat ng magagaling na gitarista ay nagsimula rin sa simula. Ang mahalaga ay hindi ka sumusuko. Mag-ensayo ka araw-araw. Makinig ka sa musika. Manood ka ng mga tutorial videos. Makipagkaibigan ka sa ibang gitarista. Magtanong ka kung may hindi ka alam. Sa ganitong paraan, mas mabilis kang matututo at mas magiging masaya ang iyong paglalakbay sa pag-aaral ng gitara. Huwag kang mahiya magtanong sa mga kaibigan mong marunong mag-gitara. Baka may mga tips sila na makakatulong sa iyo. Pwede rin kayong mag-jamming. Ang jamming ay ang sabay-sabay na pagtugtog ng gitara. Mas masaya ito at mas marami kang matututunan. May mga grupo rin ng gitarista online. Sumali ka sa mga grupo na ito. Makakakilala ka ng mga bagong kaibigan at makakapagbahagi kayo ng inyong mga karanasan. Pwede ka ring magtanong sa kanila kung may problema ka sa iyong pag-aaral. Maraming paraan para matuto ng gitara. Piliin mo ang paraan na pinakabagay sa iyo. May mga tao na mas gusto mag-aral mag-isa. May mga tao naman na mas gusto mag-aral sa isang guro. Walang tama o mali. Ang mahalaga ay natututo ka at nag-eenjoy ka. Subukan mo rin mag-improvise. Ang pag-improvise ay ang pagtugtog ng gitara nang walang sinusunod na nota o chords. Basta sundan mo lang ang iyong pakiramdam. Mag-eksperimento ka ng iba't ibang tunog. Sa pag-improvise, mas makikilala mo ang iyong sarili bilang isang gitarista. Mas magiging creative ka rin. Huwag mong kalimutan na ang pag-aaral ng gitara ay isang proseso. Hindi ito nangyayari overnight. Kailangan mo ng pasensya at dedikasyon. Pero kung magtitiyaga ka, makakamit mo ang iyong pangarap na maging isang gitarista. Isipin mo na lang na ang bawat araw na nag-eensayo ka ay isang hakbang papalapit sa iyong patutunguhan. Isipin mo rin na ang bawat kantang matututunan mo ay isang tagumpay. Ipagdiwang mo ang iyong mga tagumpay. Ibahagi mo ang iyong musika sa iba. Magtugtog ka sa harap ng iyong mga kaibigan at pamilya. Mag-upload ka ng iyong mga video sa internet. Sa ganitong paraan, mas magiging inspirado ka na magpatuloy. Ang musika ay isang regalo. Ibahagi mo ito sa mundo. Ang pag-aaral ng gitara ay hindi lamang tungkol sa pagtugtog ng mga kanta. Ito rin ay tungkol sa pagtuklas ng iyong sarili. Sa pamamagitan ng musika, mas makikilala mo ang iyong mga emosyon. Mas magiging expressive ka rin. Ang gitara ay pwedeng maging iyong kaibigan. Sa mga oras na malungkot ka, pwede kang tumugtog ng gitara. Sa mga oras na masaya ka, pwede ka ring tumugtog ng gitara. Ang gitara ay laging nandiyan para sa iyo. Kaya huwag kang bibitaw. Patuloy ka lang mag-aral at mag-ensayo. Sa paglipas ng panahon, magiging isa kang magaling na gitarista. At ang pinakamahalaga, magiging masaya ka. Tandaan natin ang mga importanteng bagay na natutunan natin. Una, kahit sino ay pwedeng matuto mag-gitara. Pangalawa, kailangan mo ng tamang gitara. Pangatlo, alamin mo ang mga parte ng gitara. Pang-apat, alamin mo kung paano hawakan ang gitara. Panglima, mag-aral ka ng mga chords. Pang-anim, tumugtog ka ng mga simpleng kanta. Pangpito, mag-ensayo ka araw-araw. Pangwalo, makinig ka sa musika. Pang-siyam, manood ka ng mga tutorial videos. Pang-sampu, makipagkaibigan ka sa ibang gitarista. Sa pamamagitan ng pagsunod sa mga hakbang na ito, mas madali kang matututo mag-gitara. At higit sa lahat, mag-enjoy ka sa iyong paglalakbay. Ang pag-aaral ng gitara ay isang masayang karanasan. Kaya sulitin mo ang bawat sandali. At tandaan mo, hindi ka nag-iisa sa iyong paglalakbay. Maraming tao ang handang tumulong sa iyo. Kaya huwag kang matakot magtanong at makipagkaibigan. Sa pamamagitan ng pagtutulungan, mas marami tayong matututunan at mas magiging masaya ang ating paglalakbay sa musika. Kaya sige na, kunin mo na ang iyong gitara at magsimula ka nang tumugtog! Kaya mo yan!

Gitara: Hindi Mahirap Mag-Gitara

Maraming tao ang nag-iisip na ang mga bituin ay maliliit na ilaw sa langit. Pero hindi ito totoo. Ang mga bituin ay higante at naglalabas ng sarili nilang liwanag. Sila ay malayo sa atin kaya mukha silang maliliit. Ngayon, ikukuwento ko sa inyo ang isang alamat tungkol sa kung paano nagkaroon ng mga bituin sa kalangitan. Noong unang panahon, wala pang mga bituin. Madilim ang gabi. Walang kahit anong liwanag maliban sa buwan. Ang mundo ay tahimik at payapa. Pero may isang problema. Walang kulay ang langit. Ito ay kulay itim lamang. Isang araw, may isang bathala na nagngangalang Bathala. Siya ang pinakamakapangyarihang diyos sa lahat. Nakita niya ang madilim na langit at naisip niya na kailangan niya itong bigyan ng kulay at liwanag. Kaya nagpasiya siyang lumikha ng mga bituin. Una, kumuha si Bathala ng mga batong kristal. Ang mga batong ito ay may iba't ibang kulay. May pula, dilaw, asul, at berde. Dinurog niya ang mga bato hanggang maging pulbos ang mga ito. Pagkatapos, hinipan niya ang mga pulbos sa kalangitan. Ang mga pulbos ay kumalat sa buong kalangitan. Ang bawat butil ng pulbos ay naging isang bituin. Ang mga bituin ay kumikinang at nagbibigay liwanag sa gabi. Ang langit ay napuno ng kulay. May mga pulang bituin, dilaw na bituin, asul na bituin, at berdeng bituin. Ang mga tao sa mundo ay nagulat at natuwa. Hindi pa sila nakakita ng ganito kagandang tanawin. Simula noon, ang mga bituin ay naging bahagi na ng kalangitan. Sila ay nagbibigay liwanag at kulay sa gabi. Sila rin ay nagpapaalala sa atin ng kapangyarihan at pagkamalikhain ni Bathala. May isa pang kuwento. Noong unang panahon, may dalawang magkasintahan. Sila ay sina Tala at Adlaw. Mahal na mahal nila ang isa't isa. Gusto nilang magkasama habang buhay. Pero may isang hadlang. Si Tala ay isang bituin. Si Adlaw naman ay ang araw. Hindi sila pwedeng magsama dahil magkaiba sila. Si Tala ay laging nasa langit sa gabi. Si Adlaw naman ay laging nasa langit sa araw. Isang araw, nagpasiya silang humingi ng tulong kay Bathala. Sabi nila, 'Bathala, mahal na mahal namin ang isa't isa. Gusto naming magkasama habang buhay. Tulungan mo kami.' Naawa si Bathala sa kanila. Kaya gumawa siya ng paraan para magkasama sila. Ginawa niyang mas maliit si Adlaw. Ginawa rin niyang mas maliwanag si Tala. Pagkatapos, pinagsama niya sila sa kalangitan. Simula noon, si Tala at Adlaw ay laging magkasama. Sila ang araw at ang buwan. Sa umaga, si Adlaw ang nagbibigay liwanag sa mundo. Sa gabi naman, si Tala ang nagbibigay liwanag sa mundo. Ang kanilang pag-ibig ay walang hanggan. Kaya tuwing nakikita natin ang araw at ang buwan, naalala natin ang kuwento ni Tala at Adlaw. Naaalala natin ang tunay na pag-ibig. At may isa pang alamat tungkol sa mga bituin. Sabi nila, ang mga bituin ay mga kaluluwa ng mga taong namatay. Kapag namatay ang isang tao, ang kanyang kaluluwa ay pumupunta sa langit at nagiging isang bituin. Kaya tuwing titingin tayo sa mga bituin, naalala natin ang mga taong mahal natin na wala na sa atin. Sila ay laging kasama natin sa ating mga puso. Ang mga bituin ay may iba't ibang laki at liwanag. Ang ibang bituin ay malalaki at maliwanag. Ang ibang bituin naman ay maliliit at madilim. Pero lahat sila ay mahalaga. Lahat sila ay nagbibigay liwanag sa gabi. Lahat sila ay nagpapaalala sa atin ng kagandahan ng kalangitan. Kaya tuwing gabi, tumingala tayo sa langit at tingnan natin ang mga bituin. Pakinggan natin ang kanilang kuwento. Damhin natin ang kanilang liwanag. At alalahanin natin ang mga taong mahal natin na wala na sa atin. Ang mga bituin ay laging nandiyan para sa atin. Sila ay laging nagbibigay liwanag at pag-asa sa ating mga buhay. Kaya mahalin natin ang mga bituin. Alagaan natin ang kalangitan. At ipagpatuloy natin ang pagsasalaysay ng kanilang mga kuwento. Ang mga bituin ay bahagi ng ating kasaysayan. Sila ay bahagi ng ating kultura. Sila ay bahagi ng ating mga puso. May isa pang kuwento tungkol sa isang batang babae. Ang pangalan niya ay Luningning. Gusto ni Luningning ang mga bituin. Tuwing gabi, tinitingnan niya ang mga ito sa bintana. Nagtataka siya kung ano ang mga bituin. Isang gabi, napanaginipan niya ang mga bituin. Sa kanyang panaginip, kinausap siya ng mga bituin. Sabi ng mga bituin, 'Luningning, kami ay mga ilaw sa kalangitan. Kami ay nagbibigay liwanag sa gabi. Kami rin ay mga alaala ng mga taong wala na.' Nagising si Luningning na masaya. Alam na niya ngayon kung ano ang mga bituin. Simula noon, mas minahal pa niya ang mga bituin. Tuwing titingin siya sa mga ito, naalala niya ang kanyang panaginip. Naalala niya ang mga salita ng mga bituin. Alam niya na ang mga bituin ay hindi lamang mga ilaw. Sila rin ay mga alaala at mga kuwento. Si Luningning ay lumaki at naging isang manunulat. Isinulat niya ang mga kuwento tungkol sa mga bituin. Ang kanyang mga kuwento ay nagbigay inspirasyon sa maraming tao. Natutunan ng mga tao na mahalin ang mga bituin. Natutunan din nila na alalahanin ang mga taong wala na. Ang mga bituin ay patuloy na kumikinang sa kalangitan. Sila ay patuloy na nagbibigay liwanag at pag-asa. Sila rin ay patuloy na nagpapaalala sa atin ng mga kuwento ng pag-ibig, alaala, at pag-asa. Kahit malayo ang mga bituin, lagi natin silang nadarama. Nadarama natin ang kanilang liwanag. Nadarama natin ang kanilang pag-ibig. Nadarama natin ang kanilang pag-asa. Kaya huwag nating kalimutan ang mga bituin. Mahalin natin sila. Alagaan natin sila. At ipagpatuloy natin ang pagsasalaysay ng kanilang mga kuwento. Ang mga kuwento ng mga bituin ay mga kuwento rin natin. Sila ay bahagi ng ating buhay. Sila ay bahagi ng ating kaluluwa. Sa bawat kislap ng bituin, may isang kuwento. May kuwento ng pag-ibig, pag-asa, at pangarap. May kuwento ng mga taong nagmahal, naghintay, at nangarap. Ang mga bituin ay hindi lamang basta ilaw sa langit. Sila ay mga simbolo ng ating mga pangarap at alaala. Sila ay nagpapaalala sa atin na kahit sa pinakamadilim na gabi, mayroon pa ring liwanag. Mayroon pa ring pag-asa. Kaya, sa susunod na titingala ka sa langit, huwag mo lamang silang tingnan. Pakinggan mo ang kanilang mga kuwento. Damhin mo ang kanilang liwanag. At alalahanin mo ang iyong mga pangarap. Dahil ang bawat isa sa atin ay may bituin sa loob. Isang bituin na nagliliwanag at nagbibigay pag-asa. Ang mga bituin ay mahalaga dahil nagbibigay sila ng liwanag sa ating madilim na gabi. Sila ay nagpapaalala sa atin na mayroon tayong mga pangarap na dapat abutin. Sila ay nagbibigay inspirasyon sa atin upang maging mabuti at magmahalan. Ang mga bituin ay bahagi ng ating mundo. Sila ay bahagi ng ating kasaysayan. Kaya dapat natin silang alagaan at mahalin. Dapat nating ipagpatuloy ang mga kuwento tungkol sa kanila upang hindi sila makalimutan. Sa paglipas ng panahon, ang mga bituin ay patuloy na magbibigay liwanag sa ating kalangitan. Sila ay patuloy na magpapaalala sa atin ng mga kuwento ng pag-ibig, pag-asa, at pangarap. Kaya mahalin natin ang mga bituin. Sila ay hindi lamang basta ilaw. Sila ay mga kaibigan natin sa kalangitan.

Ang Kuwento ng mga Bituin

Noong 1898, ang Pilipinas ay naghahanap ng kalayaan. Ito ay panahon ng rebolusyon laban sa mga Espanyol. Kailangan ng mga Pilipino ng isang awit. Isang awit na magpapakita ng kanilang pagmamahal sa bayan. Isang awit na magbibigay pag-asa sa kanilang puso. Ito ang simula ng kuwento ng ating pambansang awit. Si Julian Felipe, isang guro at musikero, ay binigyan ng mahalagang gawain. Siya ay inutusan ni Heneral Emilio Aguinaldo na gumawa ng isang himig. Ang himig na ito ay para sa Pilipinas. Ito ay dapat maging isang awit ng tagumpay at pag-asa. Si Felipe ay nagtrabaho nang mabuti. Ginawa niya ang himig sa loob ng ilang araw lamang. Ang himig ay tinawag na 'Marcha Filipina Magdalo.' Noong Hunyo 12, 1898, ipinahayag ang kalayaan ng Pilipinas sa Kawit, Cavite. Sa seremonya, tinugtog ang 'Marcha Filipina Magdalo.' Ito ang unang pagkakataon na narinig ng mga Pilipino ang himig. Wala pang liriko ang awit noon. Ang himig lamang ang nagbigay ng damdamin ng pagiging Pilipino. Ito ay isang mahalagang araw sa kasaysayan ng Pilipinas. Pagkatapos ng deklarasyon ng kalayaan, maraming sundalo at patriyota ang humanga sa himig. Ngunit walang mga salita na umaakma dito. Si Jose Palma, isang sundalo at makata, ay sumulat ng isang tula. Ang tula ay pinamagatang 'Filipinas.' Isinulat niya ito habang siya ay nasa isang kampo militar sa Bulacan. Ang kanyang tula ay naglalarawan ng kagandahan ng Pilipinas. Ito rin ay nagpapahayag ng pagmamahal sa bayan. Noong 1899, ang tula ni Palma na 'Filipinas' ay ginamit bilang liriko ng 'Marcha Filipina Magdalo.' Ito ay unang inawit sa Espanyol. Ang mga salita ni Palma ay nagdagdag ng mas malalim na kahulugan sa himig ni Felipe. Ang awit ay naging mas makahulugan para sa mga Pilipino. Ito ay naging simbolo ng kanilang pagkakaisa at pagmamahal sa bansa. Sa paglipas ng panahon, isinalin ang awit sa iba't ibang wika. Isinalin ito sa Ingles at sa Tagalog. Ang bersyon sa Tagalog ay naging opisyal na pambansang awit ng Pilipinas. Ito ay pinamagatang 'Lupang Hinirang.' Ang 'Lupang Hinirang' ay naglalarawan ng kagandahan ng Pilipinas. Ito ay nagpapahayag ng pagmamahal, pag-asa, at pagkakaisa ng mga Pilipino. Ang pambansang awit ay inaawit sa iba't ibang okasyon. Inaawit ito sa mga paaralan, sa mga seremonya ng gobyerno, at sa mga pampublikong pagtitipon. Kapag inaawit ang 'Lupang Hinirang,' ang mga Pilipino ay tumatayo nang tuwid. Inilalagay nila ang kanilang kanang kamay sa kanilang dibdib. Ito ay tanda ng paggalang at pagmamahal sa bayan. Ang awit ay nagpapaalala sa mga Pilipino ng kanilang kasaysayan. Ito rin ay nagbibigay inspirasyon sa kanila na maging mabuting mamamayan. Ang ating pambansang awit ay hindi lamang isang awit. Ito ay isang simbolo ng ating pagka-Pilipino. Ito ay nagpapaalala sa atin ng ating mga bayani. Ito ay nagbibigay inspirasyon sa atin na mahalin ang ating bayan. Sa tuwing inaawit natin ang 'Lupang Hinirang,' ipinapakita natin ang ating pagmamahal sa Pilipinas. Sa paglipas ng mga taon, ang 'Lupang Hinirang' ay patuloy na inaawit. Ito ay bahagi na ng ating kultura. Ang awit ay nagpapaalala sa atin ng mga sakripisyo ng ating mga bayani. Sila ay nagbigay ng kanilang buhay para sa ating kalayaan. Ang awit ay nagtuturo sa atin na mahalin ang ating bayan. Ito ay nagtuturo sa atin na maging tapat sa ating bansa. Ang 'Lupang Hinirang' ay isang mahalagang bahagi ng ating pagka-Pilipino. Ito ay nagpapakita ng ating pagkakaisa. Ito ay nagpapakita ng ating pagmamahal sa Pilipinas. Sa bawat pagkanta ng ating pambansang awit, tayo ay nagkakaisa. Tayo ay nagpapakita ng ating respeto sa ating bansa. Tayo ay nagpapakita ng ating pagmamahal sa ating kapwa Pilipino. Ang awit ay nagpapaalala sa atin na tayo ay isang bansa. Tayo ay may isang kasaysayan. Tayo ay may isang pangarap. Ito ay ang pangarap na maging isang malaya at masaganang bansa. Ang 'Lupang Hinirang' ay isang awit ng pag-asa. Ito ay nagbibigay inspirasyon sa atin na magtrabaho para sa ating bansa. Ito ay nagbibigay inspirasyon sa atin na maging mabuting mamamayan. Ang awit ay nagpapaalala sa atin na tayo ay may responsibilidad sa ating bansa. Ito ay ang responsibilidad na pangalagaan ang ating kalayaan. Ito ay ang responsibilidad na itaguyod ang ating kultura. Ito ay ang responsibilidad na mahalin ang ating kapwa Pilipino. Sa bawat pagkanta ng 'Lupang Hinirang,' tayo ay nagpapakita ng ating pagmamahal sa Pilipinas. Tayo ay nagpapakita ng ating pagkakaisa bilang isang bansa. Tayo ay nagpapakita ng ating pag-asa para sa kinabukasan ng ating bayan. Ang 'Lupang Hinirang' ay hindi lamang isang awit. Ito ay isang panata. Ito ay isang pangako. Ito ay isang pagpapahayag ng ating pagmamahal sa Pilipinas. Sa tuwing inaawit natin ito, tayo ay nagiging bahagi ng isang malaking kuwento. Ito ay ang kuwento ng Pilipinas. Ito ay ang kuwento ng ating mga bayani. Ito ay ang kuwento ng ating pag-asa. Kaya't sa susunod na awitin mo ang 'Lupang Hinirang,' isipin mo ang mga salita. Damhin mo ang musika. Ipakita mo ang iyong pagmamahal sa Pilipinas. Ang ating pambansang awit ay mahalaga dahil ito ay sumisimbolo sa ating pagka-Pilipino. Ito ay nagpapaalala sa atin ng ating kasaysayan, kultura, at mga pangarap. Sa tuwing inaawit natin ito, tayo ay nagkakaisa bilang isang bansa. Ipinapakita natin ang ating pagmamahal at paggalang sa ating bayan. Ang 'Lupang Hinirang' ay isang awit na nagbibigay inspirasyon sa atin. Ito ay nagpapaalala sa atin na tayo ay may kakayahan na maging dakila. Tayo ay may kakayahan na magbago ng ating bansa. Ang awit ay nagtuturo sa atin na maging mabuting mamamayan. Ito ay nagtuturo sa atin na mahalin ang ating kapwa Pilipino. Ang pambansang awit ay hindi lamang isang tradisyon. Ito ay isang mahalagang bahagi ng ating pagkakakilanlan. Ito ay nagpapakita kung sino tayo bilang mga Pilipino. Ito ay nagpapakita kung ano ang ating pinapahalagahan. Kaya't dapat nating ipagmalaki ang ating pambansang awit. Dapat nating ituro ito sa ating mga anak. Dapat nating awitin ito nang may pagmamahal at paggalang. Sa ganitong paraan, mapapanatili natin ang ating pagka-Pilipino. Sa ganitong paraan, maipapakita natin ang ating pagmamahal sa Pilipinas. Ang 'Lupang Hinirang' ay isang pamana. Ito ay isang regalo mula sa ating mga bayani. Ito ay isang simbolo ng ating kalayaan. Pangalagaan natin ito. Mahalin natin ito. Ipagmalaki natin ito. Dahil ang 'Lupang Hinirang' ay atin. Ito ay simbolo ng ating pagiging Pilipino. Ito ay awit ng ating puso. Ito ay awit ng ating bayan.

Ang Ating Pambansang Awit: Isang Kuwento ng Pag-ibig sa Bayan

Noong unang panahon, ang mga tao ay walang bahay. Sila ay gumagala lamang. Natutulog sila sa mga kuweba. Nagtatago sila sa mga puno. Umuulan, sila ay basa. Mainit, sila ay pawis. Mahirap ang buhay nila noon. Wala silang sariling lugar. Wala silang matatawag na tahanan. Ang buhay ay isang paglalakbay na walang kasiguraduhan. Isang araw, may isang lalaki. Ang pangalan niya ay Kahel. Siya ay matalino at malakas. Naawa siya sa mga tao. Gusto niyang tulungan sila. Naisip niya, 'Paano kaya kung gumawa tayo ng bahay?' Ito ay isang bagong ideya. Hindi pa ito naisip ng kahit sino. Kaya sinimulan ni Kahel ang kanyang plano. Una, naghanap siya ng mga bato. Malalaki at matitibay na bato. Pagkatapos, naghanap siya ng kahoy. Mahahaba at tuwid na kahoy. Ginawa niya itong pundasyon. Ito ang simula ng kanilang tahanan. Nag-imbita si Kahel ng ibang tao. Sinabi niya, 'Tulungan ninyo ako. Gumawa tayo ng bahay.' Maraming tao ang sumali sa kanya. Nagtulungan sila. Binuhat nila ang mga bato. Inayos nila ang mga kahoy. Mahirap ang trabaho. Ngunit masaya sila. Sama-sama silang nagtatrabaho. Sama-sama silang nangangarap. Nangangarap ng isang tahanan. Unti-unti, nabuo ang bahay. Mayroon itong dingding. Mayroon itong bubong. Hindi na sila basa kapag umuulan. Hindi na sila mainit kapag maaraw. Masaya ang mga tao. Mayroon na silang tahanan. Isang lugar kung saan sila ligtas. Isang lugar kung saan sila nagpapahinga. Isang lugar kung saan sila nagmamahalan. Ang bahay ni Kahel ay naging modelo. Ginaya ito ng ibang tao. Gumawa rin sila ng sarili nilang bahay. Gumamit sila ng iba't ibang materyales. May bahay na gawa sa kawayan. May bahay na gawa sa putik. May bahay na gawa sa dahon. Iba-iba ang itsura. Ngunit pare-pareho ang layunin. Ito ay upang magbigay ng proteksyon. Ito ay upang magbigay ng tahanan. Lumipas ang maraming taon. Ang mga bahay ay umunlad. Gumanda ang disenyo. Tumibay ang materyales. Ngunit ang kahalagahan ay nanatili. Ang bahay ay hindi lamang isang gusali. Ito ay isang simbolo. Simbolo ng pamilya. Simbolo ng pagmamahal. Simbolo ng pag-asa. Sa bawat bahay, mayroong kwento. Kwento ng pagsisikap. Kwento ng tagumpay. Kwento ng buhay. Kahit saan tayo pumunta, lagi nating maaalala ang ating bahay. Ito ang lugar kung saan tayo lumaki. Ito ang lugar kung saan tayo natuto. Ito ang lugar kung saan tayo naging tayo. Kaya dapat nating pahalagahan ang ating bahay. Alagaan natin ito. Mahalin natin ito. Dahil ang bahay ay ang ating tunay na tahanan. Mula sa simpleng ideya ni Kahel, lumago ang mga bahay. Naging bahagi ito ng ating kultura. Naging bahagi ito ng ating kasaysayan. Patuloy itong magiging bahagi ng ating kinabukasan. Dahil ang bahay ay higit pa sa isang istraktura. Ito ay isang simula. Isang simula ng pamilya. Isang simula ng komunidad. Isang simula ng buhay. Mula sa mga simpleng bahay, natuto ang mga tao. Natuto sila kung paano magpatibay ng bahay. Natuto sila kung paano magpaganda ng bahay. Gumamit sila ng mga bagong kagamitan. Gumamit sila ng mga bagong paraan. Ang mga bahay ay naging mas matibay. Hindi na basta-basta nasisira ng bagyo. Ang mga bahay ay naging mas maganda. Mayroon nang mga palamuti. Mayroon nang mga kulay. Ang bawat bahay ay naging kakaiba. Ipinapakita nito ang personalidad ng may-ari. Ang mga bahay ay hindi lamang para sa isang pamilya. Gumawa rin sila ng bahay para sa maraming tao. Ito ay tinatawag na komunidad. Sa komunidad, sama-sama silang nagtutulungan. Sama-sama silang nagdadamayan. Sama-sama silang nagdiriwang. Ang komunidad ay parang isang malaking pamilya. Ang bawat isa ay may bahagi. Ang bawat isa ay mahalaga. Sa paglipas ng panahon, ang mga bahay ay nagbago pa. Naging mas malaki ito. Naging mas moderno ito. Mayroon nang kuryente. Mayroon nang tubig. Mayroon nang internet. Ang mga bahay ay naging mas komportable. Mas madali na ang buhay. Ngunit ang kahalagahan ng bahay ay hindi nagbago. Ito pa rin ay isang lugar ng pagmamahal. Ito pa rin ay isang lugar ng seguridad. Ito pa rin ay isang lugar ng pag-asa. Kahit saan man tayo mapunta, lagi nating babalikan ang ating bahay. Ito ang ating pinagmulan. Ito ang ating kanlungan. Ito ang ating tahanan. Ang bahay ay hindi lamang apat na dingding at isang bubong. Ito ay ang mga alaala na ating ginawa. Ito ay ang mga taong ating minahal. Ito ay ang mga pangarap na ating binuo. Kaya’t pahalagahan natin ang ating bahay. Alagaan natin ito. Mahalin natin ito. Dahil ito ang pinakamahalagang lugar sa ating buhay. Ang kwento ng bahay ay kwento ng pag-unlad. Kwento ng pagtutulungan. Kwento ng pagmamahalan. Ito ay kwento ng ating buhay. Mula sa simpleng ideya ni Kahel, lumago ang mga bahay. Naging bahagi ito ng ating kultura. Naging bahagi ito ng ating kasaysayan. Patuloy itong magiging bahagi ng ating kinabukasan. Dahil ang bahay ay higit pa sa isang istraktura. Ito ay isang simula. Isang simula ng pamilya. Isang simula ng komunidad. Isang simula ng buhay. At higit sa lahat, ito ay isang simbolo ng pag-asa. Pag-asa na mayroon tayong lugar kung saan tayo nabibilang. Pag-asa na mayroon tayong lugar kung saan tayo ligtas. Pag-asa na mayroon tayong lugar kung saan tayo mahal. Kaya’t alagaan natin ang ating mga bahay. Dahil dito nagsisimula ang lahat. Dito nagtatapos ang lahat. Dito tayo nagiging tayo.

Mga Bahay: Isang Simula

Maraming tao ang naniniwala na ang mga duwende ay maliliit na nilalang na may mahika. Sabi nila, nakatira sila sa mga lumang puno o sa ilalim ng lupa. Pero ang totoo, hindi lahat ng duwende ay pare-pareho. May mababait at mayroon ding medyo masungit. Ang kuwentong ito ay tungkol kay Maria at sa kanyang pakikipagsapalaran sa mga duwende sa kanilang mundo. Si Maria ay isang batang babae na mahilig maglakad sa kagubatan. Isang araw, habang naglalakad siya, nakakita siya ng isang maliit na pintuan sa puno. Sobrang curious siya kaya binuksan niya ito. Pagbukas niya, nakita niya ang isang maliit na hagdan pababa. Nag-isip siya kung papasukin niya ba ito o hindi. 'Hmm, ano kaya ito?' tanong niya sa sarili niya. 'Baka may nakatira dito? Pero sino naman?' Sa sobrang curiosity, nagdesisyon si Maria na bumaba sa hagdan. Dahan-dahan siyang bumaba. Madilim sa loob, pero nakakita siya ng liwanag sa dulo ng hagdan. Nang makababa siya, namangha siya sa nakita niya. Nasa isang maliit na mundo siya! May maliliit na bahay, maliliit na puno, at maliliit na tao. Sila ang mga duwende! 'Wow! Ang ganda dito!' sabi ni Maria. Biglang lumapit sa kanya ang isang duwende. Maliit siya, may berdeng damit, at may matulis na sumbrero. 'Sino ka? At paano ka nakarating dito?' tanong ng duwende. 'Ako si Maria. Nakita ko lang po yung pintuan sa puno, at bumaba po ako,' sagot ni Maria. 'Ako si Lolo Dencio,' sabi ng duwende. 'Ako ang pinuno ng mga duwende dito. Hindi basta-basta nakakarating ang mga tao dito. Bakit ka napadpad sa aming mundo?' 'Gusto ko lang po makita kung ano ang nasa loob,' sabi ni Maria. Ngumiti si Lolo Dencio. 'Sige, dahil nandito ka na, maaari kang manatili pansamantala. Pero kailangan mong sundin ang aming mga patakaran.' 'Opo, Lolo Dencio,' sagot ni Maria. Tuwang-tuwa siya dahil makakasama niya ang mga duwende. Unang araw ni Maria sa mundo ng mga duwende, tinuruan siya ni Lolo Dencio ng mga gawain nila. Tumutulong siya sa pagtatanim ng mga halaman, paglilinis ng mga bahay, at pagluluto ng pagkain. Masaya si Maria dahil marami siyang natututunan. Isang araw, napansin ni Maria na malungkot si Lolo Dencio. 'Lolo Dencio, bakit po kayo malungkot?' tanong ni Maria. 'May sakit ang aming mahiwagang puno,' sagot ni Lolo Dencio. 'Ito ang nagbibigay buhay sa aming mundo. Kung mamatay ang punong ito, mamamatay rin kami.' Nag-isip si Maria kung paano niya matutulungan ang mga duwende. Alam niya na may mga halaman sa mundo ng mga tao na maaaring makapagpagaling sa puno. 'Lolo Dencio, may alam akong halaman sa mundo ng mga tao na maaaring makatulong sa punong ito,' sabi ni Maria. 'Pero kailangan kong bumalik sa mundo namin para hanapin ito.' 'Talaga? Sige, Maria. Kung makakatulong ka, payag akong bumalik ka sa mundo ng mga tao,' sabi ni Lolo Dencio. Nagpaalam si Maria sa mga duwende at bumalik sa mundo ng mga tao. Hinanap niya ang halaman na sinabi niya kay Lolo Dencio. Pagkatapos ng ilang oras, natagpuan niya ito. Tuwang-tuwa siya at agad siyang bumalik sa mundo ng mga duwende. Pagbalik niya, ibinigay niya ang halaman kay Lolo Dencio. Tinanim ni Lolo Dencio ang halaman sa tabi ng mahiwagang puno. Pagkalipas ng ilang araw, gumaling ang puno! Sumigla ulit ang mundo ng mga duwende. 'Salamat, Maria! Dahil sa iyo, nailigtas mo ang aming mundo!' sabi ni Lolo Dencio. 'Walang anuman po, Lolo Dencio. Masaya po akong nakatulong ako,' sagot ni Maria. Simula noon, naging matalik na magkaibigan si Maria at ang mga duwende. Madalas siyang bumisita sa kanilang mundo para tumulong at makipaglaro. Natutunan ni Maria na kahit magkaiba ang mundo nila, maaari pa rin silang magtulungan at magmahalan. At natutunan din niya na ang kabaitan at pagtulong sa iba ay laging may magandang balik. Isang araw, may dumating na balita sa mundo ng mga duwende. May isang higanteng nagbabanta sa kanilang mundo. Sabi nila, gusto ng higante na kunin ang mahiwagang puno para sa kanyang sarili. Natakot ang mga duwende. Hindi nila alam kung paano nila mapoprotektahan ang kanilang tahanan. Nakita ni Maria ang takot sa mga mata ng mga duwende. Gusto niyang tumulong, pero hindi niya alam kung paano. 'Lolo Dencio, ano pong gagawin natin?' tanong ni Maria. 'Hindi ko alam, Maria,' sagot ni Lolo Dencio. 'Napakalakas ng higante. Hindi natin siya kayang talunin.' Nag-isip si Maria. Alam niya na kailangan nilang gumawa ng plano. 'Lolo Dencio, baka po may paraan. Baka hindi natin kailangang labanan ang higante. Baka pwede nating kausapin siya,' sabi ni Maria. Nagulat si Lolo Dencio. 'Kausapin ang higante? Imposible! Hindi siya makikinig sa atin,' sabi ni Lolo Dencio. 'Pero wala naman pong mawawala kung susubukan natin,' sabi ni Maria. Pumayag si Lolo Dencio. Sinamahan ni Maria si Lolo Dencio para hanapin ang higante. Pagdating nila sa lugar ng higante, nakita nila ito. Napakalaki niya! Para siyang bundok na naglalakad. 'Hoy, higante!' sigaw ni Maria. Lumingon ang higante. 'Sino kayo? At bakit niyo ako tinatawag?' tanong ng higante. 'Ako si Maria, at ito si Lolo Dencio. Gusto lang po naming makipag-usap sa inyo,' sabi ni Maria. 'Makipag-usap? Wala akong panahon para makipag-usap sa mga tulad niyo,' sabi ng higante. 'Gusto ko lang ang mahiwagang puno.' 'Pero hindi po ninyo naiintindihan. Ang punong ito ang nagbibigay buhay sa aming mundo. Kung kukunin niyo ito, mamamatay kami,' sabi ni Maria. Tumigil ang higante. Tumingin siya kay Maria. 'Hindi ko alam,' sabi ng higante. 'Akala ko walang nakatira dito. Akala ko walang maaapektuhan kung kukunin ko ang puno.' 'Pero mayroon po,' sabi ni Maria. 'Kami po ang nakatira dito. At mahalaga po sa amin ang punong ito.' Nag-isip ang higante. Pagkatapos, ngumiti siya. 'Sige,' sabi ng higante. 'Hindi ko kukunin ang puno. Hindi ko gustong makasakit ng iba.' Tuwang-tuwa si Maria at si Lolo Dencio. Nagpasalamat sila sa higante. 'Maraming salamat po,' sabi ni Maria. 'Napakabuti po ninyo.' 'Walang anuman,' sabi ng higante. 'Sana maging masaya kayo sa mundo niyo.' Umalis ang higante. Bumalik si Maria at si Lolo Dencio sa mundo ng mga duwende. Ikinuwento nila ang nangyari. Tuwang-tuwa ang mga duwende. Nagdiwang sila dahil ligtas na sila. Simula noon, naging mas malapit pa si Maria sa mga duwende. Naging mas matatag ang kanilang pagkakaibigan. Natutunan ni Maria na kahit gaano kalaki ang problema, laging may solusyon kung magtutulungan. Natutunan din niya na ang kabaitan at pag-unawa ay mas malakas kaysa sa kahit anong kapangyarihan. Ang kuwento ni Maria at ng mga duwende ay isang paalala na ang pagiging mabait at pagtulong sa iba ay mahalaga. Kahit sa maliliit na paraan, pwede tayong gumawa ng malaking pagkakaiba. Ang pagmamahal at pagkakaisa ay ang susi sa isang mas magandang mundo. Kaya't huwag nating kalimutan na maging mabuti sa isa't isa, tulad ni Maria at ng mga duwende.

5 A1 Tagalog Stories Stories for Complete Beginners

Browse by Level

Gitara: Hindi Mahirap Mag-Gitara

Ang Kuwento ng mga Bituin

Ang Ating Pambansang Awit: Isang Kuwento ng Pag-ibig sa Bayan

Mga Bahay: Isang Simula

Si Maria at ang mga Duwende