Noong 1571, dumating ang mga Espanyol sa Maynila. Ito ay isang mahalagang pangyayari dahil binago nito ang anyo ng lungsod. Bago dumating ang mga Espanyol, ang Maynila ay isang pamayanang Muslim na may mga bahay na gawa sa kahoy at kawayan. Nang dumating ang mga Espanyol, nagdala sila ng bagong estilo ng arkitektura. Ang unang ginawa ng mga Espanyol ay ang Intramuros. Ang Intramuros ay isang napakalaking pader na lungsod. Sa loob ng Intramuros, itinayo nila ang mga simbahan, mga gusali ng gobyerno, at mga bahay na gawa sa bato. Ang arkitektura ng Intramuros ay halimbawa ng arkitekturang Espanyol noong panahon na iyon. Makikita dito ang mga malalaking bintana, mga arko, at mga dekorasyon sa mga dingding. Ang mga simbahan tulad ng San Agustin Church ay nagpapakita ng galing ng mga Espanyol sa paggawa ng mga gusali. Ang mga gusali sa Intramuros ay ginawa para magtagal at magpakita ng kapangyarihan ng Espanya. Sa paglipas ng panahon, kumalat ang impluwensya ng Espanya sa labas ng Intramuros. Ang mga simbahan at mga bahay na gawa sa bato ay itinayo rin sa mga karatig-pook. Ang mga Pilipino ay natuto rin ng mga bagong paraan ng paggawa ng gusali mula sa mga Espanyol. Kaya, ang arkitektura sa Maynila ay naging kombinasyon ng estilo ng Espanyol at lokal na kultura. Ang mga bahay ay mayroon pa ring mga bintana na gawa sa capiz at mga balkonahe na yari sa kahoy, ngunit ang mga ito ay mas matibay dahil sa paggamit ng bato. Noong ika-19 siglo, dumating ang mga Amerikano sa Pilipinas. Muli, nagbago ang arkitektura sa Maynila. Ang mga Amerikano ay nagdala ng bagong estilo na tinatawag na Art Deco at Beaux-Arts. Ang mga gusali tulad ng Manila Central Post Office at ang National Museum ay magandang halimbawa ng arkitekturang Amerikano. Ang mga gusaling ito ay may malalaking espasyo, mataas na kisame, at mga eleganteng dekorasyon. Gumamit din ang mga Amerikano ng mga bagong materyales tulad ng semento at bakal, kaya ang mga gusali ay mas matibay at mas mataas. Pagkatapos ng Ikalawang Digmaang Pandaigdig, maraming gusali sa Maynila ang nasira. Kinailangan itong muling itayo. Sa panahong ito, ang arkitektura sa Maynila ay naging mas moderno. Maraming mga gusali ang itinayo na may simpleng disenyo at gamit ang mga bagong teknolohiya. Ang mga skyscraper ay nagsimulang lumitaw sa Maynila, na nagpapakita ng pag-unlad ng lungsod. Ngunit, hindi nakalimutan ang mga lumang gusali. Marami sa mga ito ay inayos at pinangalagaan upang mapanatili ang kasaysayan ng Maynila. Sa kasalukuyan, ang arkitektura sa Maynila ay isang halo ng iba't ibang estilo. Mayroon pa ring mga gusali na nagpapakita ng impluwensya ng Espanya at Amerika. Ngunit mayroon ding mga modernong gusali na gawa ng mga Pilipinong arkitekto. Ang mga arkitekto ngayon ay gumagamit ng mga bagong teknolohiya at mga materyales upang lumikha ng mga gusali na matibay, maganda, at makabuluhan sa kultura ng Pilipinas. Patuloy na nagbabago ang arkitektura sa Maynila, ngunit ang kasaysayan nito ay nananatiling bahagi ng identidad ng lungsod. Ngayon, makikita natin ang mga gusali na gawa sa salamin at bakal. Ang mga shopping mall, mga condominium, at mga opisina ay nagpapakita ng modernong arkitektura. Ngunit, mahalaga pa rin ang kasaysayan. Kaya, pinoprotektahan ng gobyerno ang mga lumang gusali sa Maynila. Ang Intramuros ay isa sa mga lugar na ito. Ito ay isang UNESCO World Heritage Site. Ibig sabihin, ito ay napakahalaga sa buong mundo. Maraming turista ang pumupunta dito upang makita ang lumang Maynila. Ang mga simbahan tulad ng San Sebastian Church ay isa ring magandang halimbawa ng lumang arkitektura. Ito ay gawa sa bakal at nagpapakita ng galing ng mga arkitekto noong nakaraang siglo. Ang mga bahay na may disenyo ng Espanyol ay makikita pa rin sa mga kalye ng Maynila. Ang mga ito ay nagpapaalala sa atin ng panahon ng kolonyalismo. Ngunit, ang mga Pilipino ay nagdagdag din ng kanilang sariling estilo sa mga bahay. Kaya, ang arkitektura sa Maynila ay natatangi. Ang kasaysayan ng arkitektura sa Maynila ay hindi lamang tungkol sa mga gusali. Ito ay tungkol din sa mga tao na gumawa ng mga gusali. Ang mga arkitekto, mga inhinyero, at mga manggagawa ay nagtulungan upang itayo ang Maynila. Sila ay nagpakahirap upang lumikha ng mga gusali na maganda at matibay. Ang kanilang mga kwento ay bahagi rin ng kasaysayan ng arkitektura. Ang mga Pilipinong arkitekto ngayon ay nag-aaral ng kasaysayan ng arkitektura. Sila ay natututo mula sa mga lumang gusali. Sila ay gumagamit ng mga bagong ideya upang lumikha ng mga modernong gusali na may respeto sa kasaysayan. Ang arkitektura sa Maynila ay patuloy na nagbabago. Ngunit, ang kasaysayan ay palaging naroroon. Ito ay nagbibigay inspirasyon sa mga arkitekto at nagpapaalala sa atin ng ating nakaraan. Kaya, mahalaga na pangalagaan natin ang mga lumang gusali. Sila ay bahagi ng ating identidad bilang mga Pilipino. Sila ay nagpapakita ng ating kasaysayan at kultura. Sa hinaharap, ang arkitektura sa Maynila ay magiging mas moderno. Ngunit, sana ay hindi natin kalimutan ang ating kasaysayan. Ang mga bagong gusali ay dapat magpakita ng respeto sa mga lumang gusali. Ang arkitektura sa Maynila ay dapat maging kombinasyon ng moderno at tradisyonal. Sa ganitong paraan, mapapanatili natin ang ating identidad bilang mga Pilipino. Ang Maynila ay isang lungsod na mayaman sa kasaysayan. Ang arkitektura nito ay nagpapakita ng iba't ibang panahon. Mula sa mga bahay na gawa sa kahoy at kawayan hanggang sa mga skyscraper, ang Maynila ay isang lungsod na patuloy na nagbabago. Ngunit, ang kasaysayan ay palaging naroroon. Ito ay nagbibigay inspirasyon sa atin at nagpapaalala sa atin ng ating nakaraan. Kaya, mahalaga na pangalagaan natin ang ating arkitektura. Ito ay bahagi ng ating identidad bilang mga Pilipino. Ito ay nagpapakita ng ating kasaysayan at kultura. Ang arkitektura sa Maynila ay mahalaga dahil ito ay nagpapakita ng ating pagka-Pilipino. Ito ay nagpapakita kung paano tayo lumago at nagbago sa paglipas ng panahon. Ang mga gusali ay hindi lamang mga bato at semento. Sila ay mga simbolo ng ating kasaysayan, kultura, at identidad. Kaya, dapat natin silang pahalagahan at pangalagaan para sa mga susunod na henerasyon. Ang kasaysayan ng arkitektura sa Maynila ay isang kwento ng pagbabago, pag-unlad, at pagpapanatili ng ating kultura. Ito ay isang kwento na dapat nating ipagmalaki at ibahagi sa buong mundo.

Ang Kasaysayan ng Arkitektura sa Maynila

Umiiyak si Tatay Miguel habang nakaupo sa harap ng lumang telebisyon. Pinapanood niya ang paborito niyang pelikula, isang komedya tungkol sa isang pamilyang laging nag-aaway pero mahal na mahal ang isa't isa. Kahit napanood na niya ito ng maraming beses, hindi pa rin niya mapigilang maluha. Siguro dahil naalala niya ang kanyang sariling pamilya, ang mga panahong masaya sila, at ang mga panahong mahirap. O baka naman dahil sa katandaan, mas madali na siyang maging emosyonal. Basta ang alam niya, kailangan niya ng maraming tissue. Si Tatay Miguel ay isang ordinaryong tao lamang. Nagtatrabaho siya bilang isang karpintero. Malakas pa rin siya kahit matanda na. Marami siyang ginagawang proyekto. Minsan ay mga upuan, minsan ay mga mesa, at madalas ay mga laruan para sa kanyang mga apo. Mahal na mahal niya ang kanyang trabaho dahil dito niya naipapakita ang kanyang pagiging malikhain. At siyempre, nakakatulong din ito sa kanyang pamilya. Mayroon siyang tatlong anak, sina Maria, Jose, at Ana. Si Maria ang panganay, isang guro sa elementarya. May asawa siya at dalawang anak. Si Jose naman ay isang inhinyero, nagtatrabaho sa isang malaking kompanya. Mayroon din siyang asawa at isang anak. Ang bunso, si Ana, ay isang doktor, abala sa pagtulong sa mga tao. Lahat sila ay may kanya-kanyang buhay, pero hindi pa rin nila nakakalimutan ang kanilang ama. Madalas silang bumisita sa kanya, lalo na tuwing Linggo. Ang asawa ni Tatay Miguel ay pumanaw na. Labis niya itong ikinalungkot. Halos hindi siya kumain o lumabas ng bahay. Para siyang nawalan ng isang bahagi ng kanyang sarili. Pero sa tulong ng kanyang mga anak at mga apo, unti-unti siyang nakabangon. Natutunan niyang tanggapin ang pagkawala nito at ipagpatuloy ang kanyang buhay. Alam niyang gusto ng kanyang asawa na maging masaya siya. Kaya naman sinubukan niyang maging masaya para sa kanya. Isang araw, nagkasakit si Tatay Miguel. Hindi na siya makalakad nang maayos. Nahirapan na rin siyang huminga. Dinala siya sa ospital. Doon, nalaman nilang may malubha siyang sakit sa puso. Kailangan niyang operahan. Natakot siya. Hindi siya sigurado kung makakaya pa niya. Pero sinabi ng kanyang mga anak na huwag siyang mag-alala. Nandiyan lang sila para suportahan siya. Nang araw ng operasyon, kinabahan ang lahat. Nagdasal sila para sa kanyang kaligtasan. Pagkatapos ng ilang oras, lumabas ang doktor. Sinabi niyang matagumpay ang operasyon. Nakahinga nang maluwag ang lahat. Masayang-masaya sila. Pagkatapos ng ilang araw sa ospital, nakauwi na si Tatay Miguel. Mahina pa rin siya, pero masaya siya dahil kasama na niya ang kanyang pamilya. Nagpasalamat siya sa Diyos sa pagbibigay sa kanya ng isa pang pagkakataon para mabuhay. Nangako siyang aalagaan niya ang kanyang sarili at pahahalagahan ang bawat araw. Isang gabi, habang nakaupo sa kanyang silya, tinitingnan ni Tatay Miguel ang mga larawan ng kanyang pamilya. Nakangiti siya. Naalala niya ang lahat ng mga masasayang alaala. Alam niyang napakasuwerte niya. Mayroon siyang mga anak at mga apo na nagmamahal sa kanya. Mayroon siyang isang buhay na puno ng pag-ibig at halakhak. At kahit may mga pagsubok, alam niyang malalampasan niya ang lahat. Dahil siya si Tatay Miguel, isang lalaking matatag, mapagmahal, at laging handang harapin ang anumang hamon. Isang araw, bumisita si Maria sa kanyang ama. Nagdala siya ng isang bagong DVD. 'Tay, may napanood akong pelikula. Sa tingin ko magugustuhan mo,' sabi niya. Kinuha ni Tatay Miguel ang DVD. Nakita niya ang pamagat: 'Pamilya Forever'. Isang komedya tungkol sa isang pamilyang laging nagkakagulo pero laging nandiyan para sa isa't isa. 'Mukhang nakakatawa,' sabi ni Tatay Miguel. 'Oo, tay. Pero nakakaiyak din,' sagot ni Maria. Sabay silang nanood ng pelikula. Tumawa si Tatay Miguel sa mga kalokohan ng mga karakter. Naalala niya ang kanyang sariling pamilya. Ang mga away-bati nila ng kanyang mga kapatid noong bata pa sila. Ang mga kulitan nila ng kanyang mga anak noong maliliit pa ang mga ito. Pero naiyak din siya. Lalo na sa mga eksenang nagpapakita ng pagmamahalan at suporta sa pamilya. Naalala niya ang kanyang asawa. Ang mga panahong magkasama sila. Ang mga hirap at ginhawa na pinagdaanan nila. Pagkatapos ng pelikula, tahimik silang dalawa. Si Maria ay tumabi sa kanyang ama at hinawakan ang kanyang kamay. 'Tay, mahal na mahal ka namin,' sabi niya. Ngumiti si Tatay Miguel. 'Mahal na mahal ko rin kayo,' sagot niya. Mula noon, mas naging madalas ang pagbisita ng kanyang mga anak at apo. Laging may dalang pagkain, kwento, at tawanan. Si Tatay Miguel ay naging mas masaya. Nakalimutan niya ang kanyang mga sakit at problema. Ang tanging mahalaga sa kanya ay ang kanyang pamilya. Isang araw, habang nagkakainan sila sa hapag, biglang nagsalita si Tatay Miguel. 'Mga anak, gusto kong sabihin sa inyo na napakaswerte ko,' sabi niya. 'Mayroon akong mga anak at apo na nagmamahal sa akin. Hindi ko na hihilingin pa ang iba.' Napatingin sa kanya ang kanyang mga anak. Nakita nila sa kanyang mga mata ang labis na kasiyahan at pagmamahal. Naluha silang lahat. Pagkatapos ng ilang taon, pumanaw si Tatay Miguel. Pero hindi siya nakalimutan ng kanyang pamilya. Laging naalala ng kanyang mga anak at apo ang kanyang mga kwento, ang kanyang mga tawa, at ang kanyang pagmamahal. Ipinagpatuloy nila ang kanyang mga tradisyon. Lalo na tuwing Pasko. Nagtitipon-tipon sila sa kanyang bahay. Nagkakainan, nagkukuwentuhan, at nagbibigayan ng regalo. At siyempre, pinapanood nila ang paboritong pelikula ni Tatay Miguel: 'Pamilya Forever'. Sa bawat eksena, naalala nila siya. At sa bawat pagtawa at pagluha, nararamdaman nila ang kanyang presensya. Dahil alam nilang kahit wala na siya, ang kanyang pagmamahal ay mananatili sa kanilang mga puso. Ang kanyang pamilya ay ang kanyang legacy. Isang legacy na puno ng pag-ibig, halakhak, at walang hanggang alaala. Kaya naman, tuwing nakaupo sila sa harap ng telebisyon, pinapanood ang pelikulang nakakatawa na nakakaiyak, alam nilang si Tatay Miguel ay nakangiti, kasama nila, magpakailanman. Ang pelikula ay naging simbolo ng kanilang pamilya. Isang paalala na kahit anong mangyari, ang pamilya ay laging nandiyan. Sa hirap at ginhawa, sa lungkot at saya. At sa bawat pagtatapos ng pelikula, alam nilang hindi ito ang katapusan. Kundi isang bagong simula. Isang bagong pagkakataon para magmahalan, magtulungan, at maging isang tunay na pamilya. Isang pamilyang forever.

Luha at Halakhak: Ang Kwento ni Tatay Miguel

Amoy pa lang, solve na! Pagdating ko sa palengke sa Bangkok, Thailand, grabe! Sari-saring amoy ang bumungad sa akin. May matamis, may maasim, may maalat, at may kakaiba na hindi ko maintindihan. Parang nagsasayawan sa ilong ko ang mga amoy na gustong magpakilala. Tapos, ang mga kulay! Ang daming prutas na hindi ko pa nakikita sa Pilipinas. May dilaw, pula, lila, at iba't ibang shade na parang bahaghari. Ang ingay pa! Tawanan ng mga nagtitinda, hagikhikan ng mga bumibili, at hiyawan ng mga naglalako ng kanilang paninda. Parang fiesta! Ramdam ko agad na ibang-iba ang karanasan ko dito. Sobrang saya ng puso ko na makita at maranasan ang ganito. Ito ang simula ng aking adventure sa mundo ng pagkain sa ibang bansa. Sino ba naman ang mag-aakala na ang isang simpleng lakad sa palengke ay magbubukas ng pintuan sa napakaraming posibilidad? Nagsimula ang lahat noong nag-desisyon akong mag-backpacking sa Southeast Asia. Matagal ko nang pangarap na makita ang iba't ibang kultura at tikman ang mga pagkaing hindi ko pa nasusubukan. Una kong binisita ang Thailand. Pagdating ko doon, ang unang ginawa ko ay humanap ng local na palengke. Gusto ko agad maranasan ang tunay na lasa ng Thailand. Doon ko natikman ang Pad Thai sa unang pagkakataon. Sobrang sarap! Ang tamis, asim, at alat ay perfect combination. Hindi ko alam kung paano nila nagagawa yun! Tapos, may crunchy peanuts pa sa ibabaw. Ang galing! Simula noon, naging paborito ko na ang Pad Thai. Pagkatapos ng Thailand, pumunta ako sa Vietnam. Dito ko naman natuklasan ang Pho. Ito ay isang uri ng soup na may noodles, karne, at gulay. Ang sarap din! Lalo na kapag malamig ang panahon. Ang bango-bango pa ng sabaw! May iba't ibang herbs at spices na ginagamit nila na nagbibigay ng kakaibang lasa. Ang nakakatuwa pa, ang mura lang ng Pho sa Vietnam. Kaya halos araw-araw akong kumakain nito. Hindi ako nagsawa! Isa sa mga hindi ko malilimutan ay yung nakakwentuhan ko yung nagtitinda ng Pho. Kwento niya, ang Pho ay tradisyonal na pagkain ng kanilang pamilya. Ipinapasa-pasa daw ito sa bawat henerasyon. Kaya pala ganun kasarap! Dahil puno ng pagmamahal ang bawat bowl. Sunod kong binisita ang Malaysia. Dito ko naman natikman ang Nasi Lemak. Ito ay kanin na niluto sa gata ng niyog. Ang bango-bango! Tapos, may kasama itong fried chicken, sambal (isang uri ng chili paste), peanuts, at itlog. Ang sarap din! Medyo spicy yung sambal pero masarap pa rin. Dito ko rin natutunan na ang pagkain ay hindi lang tungkol sa lasa. Ito rin ay tungkol sa kultura at kasaysayan. Bawat bansa ay may sariling paraan ng pagluluto at paghahanda ng pagkain. At bawat pagkain ay may kwento. Sa aking paglalakbay, natutunan ko na ang pagkain ay isang unibersal na wika. Kahit hindi tayo magkaintindihan sa salita, nagkakaintindihan tayo sa pagkain. Ito ay nagbubuklod sa atin. Nagbibigay ito ng kasiyahan at nagpapaalala sa atin na kahit magkakaiba tayo, mayroon tayong isang bagay na pinagkakapareho: ang pagmamahal sa pagkain. Kaya sa susunod na magbiyahe kayo, huwag kalimutang tikman ang mga local na pagkain. Hindi lang kayo makakatikim ng masasarap na pagkain, kundi makakaranas din kayo ng bagong kultura at makikilala ang mga bagong kaibigan. Pagkatapos ng Malaysia, nagtungo naman ako sa Singapore. Alam kong mahal ang pagkain dito, pero hindi ako nagpatalo. Gusto ko pa ring matikman ang kanilang mga specialty. Dito ko natikman ang Hainanese Chicken Rice. Simple lang ito pero sobrang sarap. Ang manok ay malambot at makatas, at ang kanin ay malasa dahil niluto sa sabaw ng manok. Tapos, may kasama pang chili sauce na nagbibigay ng sipa sa bawat kagat. Nakakatuwa dahil kahit simpleng pagkain lang ito, pinagmamalaki ito ng mga Singaporean. Parang sinasabi nila na kahit anong mangyari, mananatiling special ang Hainanese Chicken Rice sa kanilang puso. Mula Singapore, lumipad ako papuntang India. Dito ko naranasan ang tunay na kahulugan ng spicy food. Grabe! Ang bawat pagkain ay puno ng iba't ibang spices na sumasabog sa bibig ko. Natikman ko ang Biryani, isang uri ng rice dish na may karne o gulay at napakaraming spices. Ang sarap pero nakakapaso rin! Umiiyak na ako pero sige pa rin sa pagkain. Hindi ko mapigilan! Ang isa pang hindi ko malilimutan ay ang street food sa India. Dito ko natikman ang Pani Puri. Ito ay maliliit na puri na may butas. Pupunuin mo ito ng spiced water at iba pang sangkap. Tapos, isusubo mo agad. Ang sarap! Parang fiesta sa bibig ko. Pero dapat mag-ingat dahil minsan, sobrang spicy. Pagkatapos ng India, bumalik ako sa Southeast Asia at binisita ko ang Indonesia. Dito ko natikman ang Gado-Gado. Ito ay Indonesian salad na may iba't ibang gulay, tofu, tempeh, at peanut sauce. Ang sarap at healthy pa! Gustong-gusto ko ang peanut sauce nila. May tamis, alat, at bahagyang anghang. Perfect combination! Dito ko rin natutunan na ang pagkain ay hindi lang para sa sarili. Madalas, sama-sama silang kumakain at nagbabahagi ng pagkain. Parang mas masarap kumain kapag may kasama. Sa lahat ng aking pinuntahan, ang pinakanagustuhan ko ay ang mga tao. Sobrang welcoming at friendly sila. Gusto nila akong ipakilala sa kanilang kultura at pagkain. Tinuruan nila akong magluto, magsalita ng kanilang wika, at sumayaw ng kanilang tradisyonal na sayaw. Dahil sa kanila, mas naging makulay at masaya ang aking paglalakbay. Ang paglalakbay sa mundo ng pagkain ay hindi lang tungkol sa pagtikim ng masasarap na pagkain. Ito ay tungkol din sa pagkilala sa iba't ibang kultura, paggawa ng mga bagong kaibigan, at pagtuklas sa sarili. Natutunan ko na ang pagkain ay isang paraan upang magbuklod ang mga tao, kahit ano pa man ang kanilang lahi o paniniwala. Ito ay isang unibersal na wika na kayang pag-isahin ang mundo. Kaya sa bawat biyahe ko, hindi ko lang hinahanap ang mga sikat na tourist spots. Mas gusto kong maglakad-lakad sa mga palengke, kumain sa mga local na kainan, at makipagkwentuhan sa mga tao. Dahil dito, mas nararamdaman ko ang tunay na puso ng bawat lugar. At sa bawat pagtikim ko ng bagong pagkain, mas nakikilala ko ang sarili ko. Ang pagkain ay hindi lang basta pagkain. Ito ay isang karanasan. Isang paglalakbay. Isang kwento. At ang kwento ko ay patuloy pa ring isinusulat sa bawat kagat at sa bawat lugar na aking pupuntahan. Kaya sa susunod na magplano kayo ng inyong bakasyon, isama niyo ang pagkain sa inyong itinerary. Hindi kayo magsisisi. Dahil ang saya ng pagkain sa ibang bansa ay isang karanasan na hindi niyo malilimutan.

Ang Aking Paglalakbay sa Mundo ng Pagkain

Noong bata pa ako, halos tuwing Sabado ay pumupunta kami sa bahay ng Lolo Miguel ko sa probinsya. Masaya doon kasi malawak ang bakuran nila at maraming puno ng mangga. Pero ang pinaka-gusto ko sa lahat ay ang aso ni Lolo Miguel. Siya si Bantay. Hindi siya ordinaryong aso. Para siyang miyembro ng pamilya. Si Lolo Miguel, isang magsasaka, ay may simpleng buhay. Ang bahay nila ay maliit lamang pero punong-puno ng pagmamahal at tawanan. Si Bantay ang laging kasama ni Lolo sa bukid. Bantay ang taga-bantay ng mga pananim at taga-taboy ng mga ibon. Minsan, kinukuwentuhan pa siya ni Lolo Miguel habang nagtatanim. Para bang naiintindihan ni Bantay ang bawat salita ni Lolo. Naalala ko pa, isang araw, nagkasakit si Lolo Miguel. Hindi siya makabangon sa kama. Lahat kami ay nag-alala. Si Bantay, hindi rin umalis sa tabi ng kama ni Lolo. Nakahiga lang siya doon, nakatingin kay Lolo Miguel. Parang nagbabantay. Nang gumaling si Lolo, tuwang-tuwa si Bantay. Tumalon-talon siya at dinilaan ang mukha ni Lolo. Nakakatawa silang tingnan. Si Bantay ay kulay brown at may malalaking tenga. Ang kanyang buntot ay laging nakawagayway. Gusto niya ang kinakarga ko siya. Minsan, nakikipaglaro ako sa kanya sa damuhan. Hinahabol ko siya at siya naman ay hinahabol ako. Kapag pagod na kami, hihiga kami sa ilalim ng puno ng mangga at magpapahinga. Ang sarap ng simoy ng hangin doon. Isang hapon, habang naglalaro kami ni Bantay, biglang umulan ng malakas. Tumakbo kami papasok sa bahay. Basang-basa kami pareho. Nagtawanan kaming lahat. Si Lolo Miguel, pinunasan kami ng tuwalya. Pagkatapos, binigyan niya kami ng mainit na tsokolate. Ang sarap-sarap ng tsokolate habang nakikinig kami sa tunog ng ulan sa bubong. Madalas, kapag gabi na, nagkukuwento si Lolo Miguel tungkol sa mga karanasan niya noong bata pa siya. Si Bantay, nakikinig din. Nakaupo siya sa paanan ni Lolo at tahimik na nakikinig. Minsan, inaantok na siya pero pinipilit pa rin niyang makinig. Para bang gusto niyang malaman ang lahat ng kuwento ni Lolo. Napakasaya ng mga araw na kasama namin si Bantay. Siya ang nagbibigay ng kulay sa buhay namin sa probinsya. Pero dumating ang araw na kailangan na naming umalis. Babalik na kami sa Maynila. Nalungkot ako nang sobra. Alam kong mamimiss ko si Bantay. Nang paalis na kami, niyakap ko si Bantay nang mahigpit. Hinalikan ko siya sa ulo. Siya naman, dinilaan niya ang pisngi ko. Parang nagpapaalam. Si Lolo Miguel, nakatingin lang sa amin. Nakita ko sa mga mata niya ang lungkot. Pero alam kong masaya siya dahil naging bahagi si Bantay ng buhay namin. Sa paglipas ng mga taon, hindi ko nakalimutan si Bantay. Madalas ko siyang naalala. Ang mga masasayang araw na kasama namin siya sa probinsya. Siya ang aso ni Lolo Miguel na hindi ko malilimutan. Ang asong naging kaibigan, kasama, at pamilya. Si Bantay, ang asong may pusong ginto. Lumipas ang mga taon. Nagkaroon ako ng sariling pamilya. May asawa na ako at mga anak. Pero hindi pa rin nawala sa isip ko si Bantay. Isang araw, naisipan kong bumisita ulit sa probinsya. Gusto kong makita si Lolo Miguel at, kung posible, si Bantay. Nagpaalam ako sa aking asawa at mga anak. Sinabi ko sa kanila ang tungkol kay Bantay at kung gaano siya kahalaga sa akin noong bata pa ako. Naintindihan nila ako. Alam nila kung gaano ko kamahal ang mga hayop. Kaya't isang umaga, sumakay ako ng bus papuntang probinsya. Medyo matagal ang biyahe pero sulit naman. Habang papalapit ako sa bahay ni Lolo Miguel, lalong bumibilis ang tibok ng puso ko. Nae-excite ako at kinakabahan. Pagdating ko sa bahay, nakita ko si Lolo Miguel na nakaupo sa kanyang upuan sa harap ng bahay. Kumaway siya sa akin. Ngumiti ako at bumaba ng bus. Tumakbo ako papunta sa kanya at niyakap siya nang mahigpit. 'Lolo, ang tagal ko na pong hindi nakadalaw,' sabi ko. 'Apo, ikaw pala. Ang laki mo na,' sagot niya. 'Kumusta po kayo?' tanong ko. 'Okay naman ako. Medyo matanda na pero malakas pa rin,' sabi niya sabay tawa. Umupo ako sa tabi niya. Tumingin-tingin ako sa paligid. Hinahanap ko si Bantay. 'Lolo, nasaan po si Bantay?' tanong ko. Biglang nagbago ang ekspresyon ng mukha ni Lolo Miguel. Nakita ko ang lungkot sa kanyang mga mata. 'Apo, matagal na siyang wala,' sagot niya. 'Wala na po?' tanong ko. Tumango siya. 'Namatay na siya noong isang taon. Matanda na rin kasi,' sabi niya. Parang gumuho ang mundo ko nang marinig ko iyon. Nalungkot ako nang sobra. Hindi ko napigilan ang mga luha ko. 'Napakabait na aso si Bantay. Mahal na mahal ko siya,' sabi ni Lolo Miguel. 'Alam ko po,' sagot ko. 'Simula nang mawala siya, malungkot na ako,' sabi niya. Hinawakan ko ang kamay ni Lolo Miguel. 'Lolo, nandito naman po ako. Hindi ko po kayo pababayaan,' sabi ko. Ngumiti siya sa akin. 'Salamat, Apo,' sabi niya. Ipinasyal ako ni Lolo Miguel sa bukid. Ipinakita niya sa akin ang mga pananim niya. Ikinuwento niya sa akin ang mga ginagawa niya araw-araw. Masaya ako kahit papaano dahil nakasama ko ulit si Lolo Miguel. Pero hindi pa rin mawala sa isip ko si Bantay. Pagkatapos ng ilang araw, nagpaalam na ako kay Lolo Miguel. Babalik na ako sa Maynila. Nang paalis na ako, niyakap ko siya nang mahigpit. 'Lolo, babalik po ako ulit,' sabi ko. 'Mag-iingat ka, Apo,' sagot niya. Sa biyahe pabalik sa Maynila, inalala ko ang mga masasayang araw na kasama namin si Bantay. Naalala ko ang kanyang mga kalokohan, ang kanyang pagiging tapat, at ang kanyang pagmamahal. Si Bantay ay hindi lamang isang aso. Siya ay isang kaibigan, isang kasama, at isang pamilya. Ang pagkawala niya ay isang malaking kawalan sa buhay namin. Pero alam ko na kahit wala na siya, mananatili siyang buhay sa aming mga puso. Ang mga alaala namin sa kanya ay hindi kailanman makakalimutan. Si Bantay ang aso ni Lolo Miguel na nagturo sa amin ng tunay na kahulugan ng pag-ibig at pagkakaibigan. Ang kanyang kwento ay isang paalala na ang mga hayop ay mayroon ding damdamin at kaya rin silang magmahal. Kaya't dapat natin silang alagaan at mahalin. Dahil sila ay bahagi rin ng ating buhay. At ang pagmamahal na ibinibigay nila sa atin ay walang kapantay.

Ang Aso ni Lolo Miguel

Kumusta ka? Naisip mo na ba kung saan nanggagaling ang mga gulay na kinakain natin araw-araw? Kadalasan, binibili natin ito sa palengke o supermarket. Pero, may isa pang paraan para magkaroon tayo ng sariwa at masustansyang gulay sa ating hapag-kainan. Ito ay ang pagtatanim! Alam ko, baka iniisip mo na mahirap ito. Baka wala kang sapat na espasyo o panahon. Pero, huwag kang mag-alala! Sa kwentong ito, pag-uusapan natin kung paano magtanim ng gulay kahit sa maliit na espasyo at kahit busy ka. Tara, simulan na natin! Ang unang problema na madalas nating naririnig ay ang kakulangan sa espasyo. Maraming tao ang nakatira sa mga apartment o condominium kung saan limitado ang lupa. Pero, hindi ito hadlang! Ang solusyon dito ay ang 'container gardening'. Ibig sabihin, magtatanim tayo sa mga paso, lata, o kahit lumang timba. Basta't may butas sa ilalim para sa tubig, ayos na! Maaari kang gumamit ng iba't ibang laki ng container depende sa gulay na gusto mong itanim. Halimbawa, ang mga malalaking paso ay pwede para sa kamatis o talong, samantalang ang maliliit na paso ay pwede para sa mga herbs tulad ng basil o mint. Ang isa pang problema ay ang kakulangan sa oras. Marami sa atin ay abala sa trabaho o pag-aaral. Kaya, paano natin maisisingit ang pagtatanim sa ating schedule? Ang susi dito ay ang pagpili ng mga gulay na madaling alagaan at hindi nangangailangan ng sobrang atensyon. Halimbawa, ang mga leafy greens tulad ng lettuce o spinach ay mabilis tumubo at hindi masyadong demanding. Ang mga herbs din ay magandang pagpilian dahil hindi sila kailangan diligan araw-araw. Maaari ka ring magtanim ng mga gulay na pwede mong anihin ng paunti-unti, tulad ng sili o okra. Sa ganitong paraan, hindi mo kailangang maglaan ng buong araw para lang sa pagtatanim. Kahit 15-30 minutes kada araw ay sapat na! Ngayon, pag-usapan naman natin ang lupa. Hindi lahat ng lupa ay pare-pareho. Ang ibang lupa ay kulang sa nutrients na kailangan ng mga halaman. Kaya, mahalaga na gumamit tayo ng magandang kalidad ng lupa. Maaari kang bumili ng potting mix sa mga garden supply store. Ito ay espesyal na lupa na mayroon nang mga sustansya na kailangan ng mga halaman. Kung gusto mo naman magtipid, pwede ka ring gumawa ng sarili mong potting mix. Kailangan mo lang ng garden soil, compost, at sand. Paghaluin mo lang ang mga ito sa pantay na sukat. Siguraduhin din na ang lupa ay maluwag at hindi siksik para makahinga ang mga ugat ng halaman. Isa pa sa mga dapat tandaan ay ang sikat ng araw. Kailangan ng mga halaman ang sikat ng araw para lumaki. Kaya, siguraduhin na ilagay ang iyong mga tanim sa lugar kung saan nakakakuha sila ng hindi bababa sa anim na oras ng sikat ng araw kada araw. Kung wala kang sapat na sikat ng araw sa iyong balkonahe o bintana, maaari kang gumamit ng artificial light, tulad ng fluorescent bulbs. Ang mga ito ay nakakatulong para mabigyan ng sapat na liwanag ang mga halaman. Pero, tandaan na hindi lahat ng halaman ay nangangailangan ng parehong dami ng sikat ng araw. Ang ibang halaman ay mas gusto ang shade, samantalang ang iba naman ay mas gusto ang direktang sikat ng araw. Kaya, alamin mo muna kung anong uri ng halaman ang iyong itatanim bago mo ito ilagay sa isang lugar. At huwag kalimutan ang tubig! Kailangan ng mga halaman ang tubig para mabuhay. Diligan mo ang iyong mga tanim regular, pero huwag sobrahan. Ang sobrang tubig ay pwede ring makasama sa mga halaman. Siguraduhin na ang lupa ay basa-basa lang, hindi lubog sa tubig. Ang pinakamagandang oras para magdilig ay sa umaga o hapon para hindi masunog ang mga dahon ng halaman. Subukan mo rin ang pagdidilig gamit ang spray bottle para hindi masira ang mga delicate na halaman. Isa pang problema na kinakaharap natin ay ang mga peste at sakit sa halaman. Sino ba naman ang gustong makakita ng mga uod na kumakain sa ating mga dahon, o ng mga puting pulbos na sumisira sa ating mga kamatis? Huwag mag-alala, may solusyon din tayo diyan! Una, pwede tayong gumamit ng mga natural na pamamaraan para kontrolin ang mga peste. Halimbawa, pwede tayong magtanim ng mga halamang nakakapagtaboy ng mga insekto, tulad ng marigold o basil. Ang mga ito ay may mga amoy na hindi gusto ng mga peste. Pwede rin tayong gumawa ng sarili nating insecticidal soap. Kailangan mo lang ng tubig, sabon panlaba, at kaunting mantika. Paghaluin mo lang ang mga ito at ispray sa mga halaman. Siguraduhin na ispray mo ito sa hapon o sa gabi para hindi masunog ang mga dahon. Kung may mga sakit naman ang iyong mga halaman, siguraduhin na alisin mo agad ang mga apektadong dahon o sanga para hindi kumalat ang sakit. Siguraduhin din na hindi mo didiligan ang mga halaman mula sa itaas para hindi kumalat ang fungus. Kung kinakailangan, pwede kang gumamit ng mga organic na fungicide. Ang isa pang importanteng bagay ay ang pag-aabono. Kailangan ng mga halaman ang nutrients para lumaki at mamunga. Kaya, mahalaga na regular tayong mag-abono. Pwede tayong gumamit ng commercial fertilizer, pero mas maganda kung gagamit tayo ng organic na abono, tulad ng compost o vermicast. Ang mga ito ay hindi lang nakakabuti sa mga halaman, kundi pati na rin sa lupa. Maaari ka ring gumawa ng sarili mong compost gamit ang mga tira-tirang pagkain at mga dahon sa iyong bakuran. Sa ganitong paraan, nakakatipid ka pa at nakakatulong ka pa sa kalikasan. Huwag kalimutan na ang pagtatanim ay hindi lang tungkol sa pagkuha ng mga gulay. Ito rin ay tungkol sa pag-aalaga at pagmamahal sa mga halaman. Kaunting pasensya at dedikasyon lang, makakakita ka ng magagandang resulta. At kapag nakita mo na ang iyong mga tanim ay lumalaki at namumunga, siguradong mapupuno ka ng saya at pagmamalaki. Kaya, huwag matakot na subukan! Simulan mo sa maliit na paso at ilang buto. Malay mo, magugulat ka na lang na nagkaroon ka na ng sarili mong maliit na hardin sa iyong bahay. Bakit ba mahalaga na magtanim tayo ng gulay? Bukod sa nakakatipid tayo sa pera, mayroon pa itong maraming benepisyo. Una, mas sariwa at mas masustansya ang mga gulay na ating kinakain. Alam natin kung saan ito nanggaling at kung paano ito inalagaan. Wala itong mga kemikal o preservatives na madalas nating nakikita sa mga gulay na binibili sa palengke. Pangalawa, nakakatulong ito sa ating kalusugan. Sa pamamagitan ng pagkain ng mas maraming gulay, nababawasan natin ang ating risk na magkaroon ng mga sakit tulad ng diabetes, heart disease, at cancer. Pangatlo, nakakawala ito ng stress. Ang pagtatanim ay isang nakakarelaks na aktibidad. Nakakalimutan natin ang ating mga problema kapag tayo ay nagdidilig, nagbubungkal ng lupa, at nag-aalaga ng mga halaman. Pang-apat, nakakatulong ito sa ating komunidad. Maaari tayong magbahagi ng ating mga gulay sa ating mga kapitbahay o kaibigan. Sa ganitong paraan, nagkakaroon tayo ng mas malapit na ugnayan sa isa't isa. At panglima, nagbibigay ito sa atin ng pag-asa. Sa pamamagitan ng pagtatanim, nagpapakita tayo ng pananampalataya sa hinaharap. Naniniwala tayo na kahit sa maliit na paraan, kaya nating gumawa ng pagbabago. Kaya, ano pang hinihintay mo? Simulan mo na ang iyong pagtatanim ngayon! Hindi mo kailangan ng malaking espasyo o maraming pera. Kailangan mo lang ng kaunting sipag, tiyaga, at pagmamahal sa kalikasan. At tandaan, hindi ka nag-iisa. Maraming tao ang handang tumulong at magbahagi ng kanilang kaalaman. Kaya, sumali ka sa mga online gardening communities o magtanong ka sa iyong mga kaibigan na may karanasan sa pagtatanim. Sama-sama nating pagandahin at pagyamanin ang ating mga buhay sa pamamagitan ng pagtatanim ng gulay!

5 B1 Tagalog Stories Stories

Browse by Level

Ang Kasaysayan ng Arkitektura sa Maynila

Luha at Halakhak: Ang Kwento ni Tatay Miguel

Ang Aking Paglalakbay sa Mundo ng Pagkain

Ang Aso ni Lolo Miguel

Magtanim Tayo ng Gulay!